Fragmenty wiersza pt. „Le lac” autorstwa Alphonse de Lamartine pochodzą z tomiku wierszy Méditations poétiques opublikowanego w 1820. Przekład autorstwa Zenona Przesmyckiego.
1.
Un soir, t’en souvient-il ? nous voguions en silence ;
On n’entendait au loin, sur l’onde et sous les cieux,
Que le bruit des rameurs qui frappaient en cadence
Tes flots harmonieux.
Czy pamiętasz ten wieczór? Płynęliśmy w ciszy;
Na niebie i na wodzie, w niezmierzoną dal
Płynął tylko szmer wioseł, co na kształt klawiszy
W twych biły struny fal.
2.
Aimons donc, aimons donc ! de l’heure fugitive,
Hâtons-nous, jouissons !
L’homme n’a point de port, le temps n’a point de rive ;
Il coule, et nous passons !
Kochajmy więc! i te, które nam los odmierza,
Zużyjmy w szczęściu dni!
Przystani nie ma człek – i nie ma czas wybrzeża,
On mknie – mijamy my!”
3.
Ô lac ! rochers muets ! grottes ! forêt obscure !
Vous, que le temps épargne ou qu’il peut rajeunir,
Gardez de cette nuit, gardez, belle nature,
Au moins le souvenir !
O jezioro! skał ciszy! lesie ciemny! góry!
Wy, które czas oszczędza i odmładza rad,
Zachowajcie z tej nocy, o cuda natury,
Wspomnienia chociaż ślad!
4.
Éternité, néant, passé, sombres abîmes,
Que faites-vous des jours que vous engloutissez ?
Parlez : nous rendrez-vous ces extases sublimes
Que vous nous ravissez ?
O wieczność, nicość, przeszłość! Głębie, pełne cienia,
Jakiż los chwil, co waszych progi przeszły bram?
Oddacież nam tych wzniosłych ekstaz uniesienia,
Któreście wzięły nam?
5.
Que le vent qui gémit, le roseau qui soupire,
Que les parfums légers de ton air embaumé,
Que tout ce qu’on entend, l’on voit ou l’on respire,
Tout dise : Ils ont aimé !
Niechaj wiatr, co się skarży, trzcin muzyka cicha,
Niech wonie śniące w twojej balsamicznej mgle,
Niech wszystko, co się słyszy, widzi, czym oddycha,
Brzmi tym: „Kochali się!”
6.
Ô temps ! suspends ton vol, et vous, heures propices !
Suspendez votre cours :
Laissez-nous savourer les rapides délices
Des plus beaux de nos jours !
O czasie, wstrzymaj lot! i wy, chwil drogich mgnienia,
Wstrzymajcie pęd bez tchu!
Dajcie nasycić się rozkoszą upojenia
W najsłodszym życia dniu.
7.
Temps jaloux, se peut-il que ces moments d’ivresse,
Où l’amour à longs flots nous verse le bonheur,
S’envolent loin de nous de la même vitesse
Que les jours de malheur ?
Czasie zawistny, jak to? Więc upojeń chwile,
Gdy miłość złotą falą szczęścia leje w krąg,
Podobnie ulatują, niestałe motyle,
Jak dni klęsk, trosk i mąk?
9.
Ainsi, toujours poussés vers de nouveaux rivages,
Dans la nuit éternelle emportés sans retour,
Ne pourrons-nous jamais sur l’océan des âges
Jeter l’ancre un seul jour ?
Tak więc, zawsze ku nowym brzegom popychani,
Na wieki otoczeni wiecznej nocy mgłą,
Nigdyż nie będziem mogli na czasu otchłani
Kotwicy wrazić w dno?
