Niniejszy projekt długoterminowy został nagrodzony w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w październiku 2022, zajął 3-e miejsce w kategorii reportaż. Wystawa pokonkursowa wędrowała po całej Polsce, gościła między innymi w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie.
Część kadrów z niniejszego projektu została zaprezentowana na wystawie pod tytułem „Wszystko widać”, która gościła w Galerii za Rogiem na przełomie września i października 2022. Kuratorem wystawy był Hubert Gieleciński.
Projekt zdobył II nagrodę w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w 2020r. Został nagrodzony w kategorii reportaż/cykl zdjęć przez jury konkursu pod przewodnictwem pana Jerzego Kleszcza. Do konkursu, edycji 2020, nadesłano ponad 2000 fotografii.
Niniejszy projekt fotograficzny powstał w wyniku obserwacji pełnej zaangażowania rywalizacji grup młodzików oraz młodszych w tzw.Mini Lidze. Zawodnicy stawiający pierwsze kroki we wspaniałej dyscyplinie sportowej, jaką jest piłka ręczna, walczą z ogromną determinacją dla dobra swoich drużyn.
Deszcz. Śnieg. Silny wiatr. Czasami upał nie do zniesienia.
Plac targowy w podwarszawskiej miejscowości. Targowisko.
Wpisane w krajobraz miasta, co wtorek i piątek przyciąga tłumy mieszkańców.
Czy w pośpiechu dzisiejszych czasów, dostępności i nadmiarze wszystkiego potrafią zatrzymać wzrok na sprzedawcy? Czy MY – klienci – zastanawiamy się jaką drogę pokonują handlujący, żeby znaleźć się na placu targowym z atrakcyjnym towarem na sprzedaż?
Z moich obserwacji tego miejsca, a przede wszystkim jego ludzi, narodził się projekt fotograficzny pt.„Targowisko”.
Jacques Prévert
„Message„
La porte que quelqu’un a ouverte
La porte que quelqu’un a refermée
La chaise où quelqu’un s’est assis
Le chat que quelqu’un a caressé
Le fruit que quelqu’un a mordu
La lettre que quelqu’un a lue
La chaise que quelqu’un a renversée
La porte que quelqu’un a ouverte
La route où quelqu’un court encore
Le bois que quelqu’un traverse
La rivière où quelqu’un se jette
L’hôpital où quelqu’un est mort.
Tłumaczenie własne:
„Wiadomość”
Drzwi, które ktoś uchylił
Drzwi, które ktoś przymknął
Krzesło, na którym ktoś przysiadł
Kot, którego ktoś pogłaskał
Owoc, który ktoś nadgryzł
List, który ktoś przeczytał
Krzesło, które ktoś przewrócił
Drzwi, które ktoś uchylił
Droga, którą ktoś nadal biegnie
Las, który ktoś przemierza
Rzeka, do której ktoś się rzuca
Szpital, w którym ktoś umarł
Projekt był prezentowany na wystawie indywidualnej w Galerii Witryna w Domu Kultury w Piasecznie, pod kuratelą Huberta Gielecińskiego, w czerwcu-sierpniu 2021 r. Fotografiom towarzyszył wiersz Jacques Prévert pt.”Message” w tłumaczeniu własnym pt.”Wiadomość.”
Projekt zdobył 2 miejsce w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w kategorii reportaż/seria zdjęć. (Chorzów 4.10.2019) Do edycji PKFS w 2019r.zostało zgłoszonych ponad 2800 fotografii.
Z obserwacji przygotowań do zawodów w pływaniu synchronicznym oraz samej rywalizacji zrodził się pomysł na projekt fotograficzny, w którym wybrana przeze mnie bohaterka-zawodniczka została przedstawiona w nieco inny sposób, niż zazwyczaj przedstawia się sportowców.
Udział w każdych zawodach sportowych wymaga nie tylko długich godzin przygotowań, co oczywiste, ale także ogromnego skupienia, pewnego odcięcia się od otoczenia i wsłuchania wyłącznie we własne ciało oraz możliwości. Mimo iż rywalizacja jest wpisana w sport, zawodnik powinien potrafić przezwyciężyć towarzyszące jej strach oraz tremę, kierując się rytmem wybijanym przez własne serce.
Fragmenty wiersza pt. „Le lac” autorstwa Alphonse de Lamartine pochodzą z tomiku wierszy Méditations poétiques opublikowanego w 1820. Przekład autorstwa Zenona Przesmyckiego.
1.
Un soir, t’en souvient-il ? nous voguions en silence ;
On n’entendait au loin, sur l’onde et sous les cieux,
Que le bruit des rameurs qui frappaient en cadence
Tes flots harmonieux.
Czy pamiętasz ten wieczór? Płynęliśmy w ciszy;
Na niebie i na wodzie, w niezmierzoną dal
Płynął tylko szmer wioseł, co na kształt klawiszy
W twych biły struny fal.
2.
Aimons donc, aimons donc ! de l’heure fugitive,
Hâtons-nous, jouissons !
L’homme n’a point de port, le temps n’a point de rive ;
Il coule, et nous passons !
Kochajmy więc! i te, które nam los odmierza,
Zużyjmy w szczęściu dni!
Przystani nie ma człek – i nie ma czas wybrzeża,
On mknie – mijamy my!”
3.
Ô lac ! rochers muets ! grottes ! forêt obscure !
Vous, que le temps épargne ou qu’il peut rajeunir,
Gardez de cette nuit, gardez, belle nature,
Au moins le souvenir !
O jezioro! skał ciszy! lesie ciemny! góry!
Wy, które czas oszczędza i odmładza rad,
Zachowajcie z tej nocy, o cuda natury,
Wspomnienia chociaż ślad!
4.
Éternité, néant, passé, sombres abîmes,
Que faites-vous des jours que vous engloutissez ?
Parlez : nous rendrez-vous ces extases sublimes
Que vous nous ravissez ?
O wieczność, nicość, przeszłość! Głębie, pełne cienia,
Jakiż los chwil, co waszych progi przeszły bram?
Oddacież nam tych wzniosłych ekstaz uniesienia,
Któreście wzięły nam?
5.
Que le vent qui gémit, le roseau qui soupire,
Que les parfums légers de ton air embaumé,
Que tout ce qu’on entend, l’on voit ou l’on respire,
Tout dise : Ils ont aimé !
Niechaj wiatr, co się skarży, trzcin muzyka cicha,
Niech wonie śniące w twojej balsamicznej mgle,
Niech wszystko, co się słyszy, widzi, czym oddycha,
Brzmi tym: „Kochali się!”
6.
Ô temps ! suspends ton vol, et vous, heures propices !
Suspendez votre cours :
Laissez-nous savourer les rapides délices
Des plus beaux de nos jours !
O czasie, wstrzymaj lot! i wy, chwil drogich mgnienia,
Wstrzymajcie pęd bez tchu!
Dajcie nasycić się rozkoszą upojenia
W najsłodszym życia dniu.
7.
Temps jaloux, se peut-il que ces moments d’ivresse,
Où l’amour à longs flots nous verse le bonheur,
S’envolent loin de nous de la même vitesse
Que les jours de malheur ?
Czasie zawistny, jak to? Więc upojeń chwile,
Gdy miłość złotą falą szczęścia leje w krąg,
Podobnie ulatują, niestałe motyle,
Jak dni klęsk, trosk i mąk?
9.
Ainsi, toujours poussés vers de nouveaux rivages,
Dans la nuit éternelle emportés sans retour,
Ne pourrons-nous jamais sur l’océan des âges
Jeter l’ancre un seul jour ?
Tak więc, zawsze ku nowym brzegom popychani,
Na wieki otoczeni wiecznej nocy mgłą,
Nigdyż nie będziem mogli na czasu otchłani
Kotwicy wrazić w dno?
Projekt długoterminowy realizowany w ramach warsztatów fotograficznych pt.: „Portret nieoczywisty”. Nelu, Soniu, Danielu, Dawidzie i Krystianie, dziękuję Wam za zaufanie, cierpliwość, wytrwałość oraz dużo śmiechu przy kolejnych próbach osiągnięcia zamierzonego celu podczas sesji fotograficznych! Niniejszy projekt doczekał się wydania w formie foto- książki, w edycji limitowanej.
